Sam Albatros :«Η ντροπή δεν είναι δική μου»: Μια εξομολόγηση ενηλικίωσης και αποδοχής

Μερικές φορές, η πιο γενναία πράξη δεν είναι να φωνάξεις ποιος είσαι, αλλά να πάψεις να κρύβεσαι. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ένας συγγραφέας – χωρίς ταμπέλες, χωρίς δήθεν – ξεδιπλώνει την προσωπική του διαδρομή από τη σιωπή στην αποδοχή. Μιλά για τη ντροπή που του φόρεσαν, την ανάγκη να είναι «σωστός», την απώλεια του εαυτού και την αργή, επώδυνη ανασύστασή του. Για τον πατέρα που ήθελε βιτρίνα αντί για παιδί. Για μια κοινωνία που ακόμα φοβάται τη διαφορά, όσο κι αν αλλάζει περιτύλιγμα. Μα και για τους λίγους ανθρώπους που αρκούν για να μην σβήσεις.
Αυτή δεν είναι μια ιστορία λύτρωσης. Είναι μια ιστορία ειλικρίνειας. Και γι’ αυτό, ίσως, ακόμα πιο δυνατή.

Επιμέλεια συνέντευξης: Βασιλική Ευαγγέλου-Παπαθανασίου 

Όταν ήσουν μικρός, πώς ένιωθες με τη ντροπή; Ήταν κάτι που κουβαλούσες;

Νομίζω δεν ήξερα ότι ήταν ντροπή τότε. Απλώς ήξερα ότι έπρεπε να κρύψω πράγματα. Τη φωνή μου, πώς κάθομαι, πώς γελάω. Σαν να είχα έναν καθρέφτη μπροστά μου συνεχώς. Δεν ήταν συνεχές – υπήρχαν στιγμές που έπαιζα μόνος μου και ήμουν ελεύθερος. Μετά με έπιανε πάλι.

Η συγγραφή του βιβλίου ήταν λύτρωση ή αντίδραση;

Δεν ξέρω. Δεν ήταν ακριβώς συνειδητό. Έγραψα γιατί έπρεπε. Για να μη σκάσω. Για να καταλάβω κι εγώ τι έγινε. Μερικές φορές έγραφα και μετά δεν μπορούσα να το ξαναδιαβάσω.

Ο τίτλος “Μπαμπά, θέλω να ντρέπεσαι για μένα”…

Είναι αυτό που δεν μπορούσα να του πω ποτέ. Ότι δεν θα γίνω αυτό που φαντάστηκε. Ότι η ντροπή δεν είναι δική μου. Είναι δική του. Και δεν θέλω να τη σηκώνω πια.

Πότε κατάλαβες ότι η αποδοχή του πατέρα σου δεν ήταν για σένα, αλλά για την εικόνα του;

Όταν μιλούσε στους άλλους για μένα και έλεγε μόνο τα «καλά». Και ποτέ τίποτα που να με περιέχει αληθινά. Ήθελε να είμαι «σωστός». Εγώ δεν είμαι σωστός. Είμαι εγώ.

Έχασες τον εαυτό σου προσπαθώντας να είσαι “άλλος”;

Ναι. Για χρόνια. Και μετά, δεν ήξερα πώς να τον βρω. Ήταν σαν να είχα διαγράψει αρχεία και δεν είχα αντίγραφο ασφαλείας. Τώρα έχω βρει μερικά. Δεν τα έχω όλα ακόμα.

Η κοινωνία σε άφησε ποτέ να είσαι εσύ;

Όχι. Αλλά βρήκα κάτι ανθρώπους που με άφησαν. Δεν ήταν πολλοί. Αλλά ήταν αρκετοί για να επιβιώσω.

Πώς είναι τώρα για τα παιδιά σαν εσένα; Έχει αλλάξει κάτι;

Λίγο. Έχουν πιο πολλά εργαλεία. Αλλά η σιωπή είναι ακόμα εκεί. Απλώς τώρα έχει ωραίο design.

Ποιον φόβο έχεις αφήσει πίσω σου;

Ότι θα μείνω μόνος αν πω ποιος είμαι. Τώρα ξέρω ότι αν μείνω μόνος επειδή είμαι ο εαυτός μου, τουλάχιστον θα έχω παρέα εμένα.

Αν μιλούσες σε ένα παιδί που νιώθει αυτό που ένιωθες;

Θα του έλεγα: Δεν είσαι τρελό. Δεν είσαι μόνο. Δεν είσαι λάθος. Είσαι απλώς σε λάθος μέρος. Θα βρεις το δικό σου.