Πώς είναι να φεύγεις από μια κακοποιητική σχέση
Δεν είναι απλά μια απόφαση.
Δεν είναι όπως το φαντάζονται οι απ’ έξω — ότι «άμα δεν σου αρέσει, φεύγεις».
Το να φύγεις από μια κακοποιητική σχέση μοιάζει περισσότερο με επιβίωση, παρά με επιλογή.
Για να φύγεις, πρέπει πρώτα να νικήσεις τον ίδιο σου τον φόβο.
Να βρεις τρόπο να πεις “φεύγω” σε έναν άνθρωπο που σε έχει τρομάξει, σε έχει χτυπήσει, σε έχει διαλύσει. Και παρ’ όλα αυτά, εξακολουθεί να σε ελέγχει. Όχι μόνο με απειλές, αλλά με ενοχές, με χειρισμό, με στιγμές που σε μπερδεύουν και σε κάνουν να αμφιβάλλεις για το αν είσαι εσύ το πρόβλημα.
Η πρώτη μάχη δεν είναι απέναντί του.
Είναι μέσα σου.
Και όταν τελικά καταφέρνεις να φύγεις — το σώμα σου βγαίνει από τη φυλακή, αλλά το μυαλό και η ψυχή σου μένουν για καιρό εκεί.
Δεν ξεμπερδεύεις τη μέρα που περνάς την πόρτα.
Γιατί ο κακοποιητής ζει μέσα σου.
Στους εφιάλτες σου.
Στις φωνές που ακούς όταν κάνεις ένα λάθος.
Στις στιγμές που αντιδράς σπασμωδικά, που απομακρύνεις ανθρώπους χωρίς να το θες.
Στο βλέμμα που κουβαλάει ακόμα φόβο, καχυποψία, ντροπή.
Και το χειρότερο;
Πολλές φορές κανείς δεν σε καταλαβαίνει.
Νομίζουν πως είσαι απόμακρη, δύσκολη, “ιδιότροπη”.
Κανείς δεν βλέπει τη διαδρομή που έχεις κάνει,
κανείς δεν ξέρει πόσο πάλεψες για να σταθείς όρθια κάθε φορά που λύγιζες.
Για μένα, το φως άρχισε να φαίνεται όταν ξεκίνησα ψυχοθεραπεία.
Όχι γιατί «έφτιαξε» κάτι μαγικά, αλλά γιατί με βοήθησε να θυμηθώ ποια είμαι.
Να με συναντήσω.
Να ξεκινήσω από το μηδέν, χωρίς εκείνον μέσα στη φωνή μου.
Να μάθω ότι αξίζω, χωρίς να χρειάζεται να πείσω κανέναν για αυτό.
Σιγά σιγά, άρχισα να χτίζω ξανά την αυτοπεποίθησή μου.
Αυτή τη φορά όχι πάνω σε ανασφάλειες, αλλά σε αλήθειες.
Άρχισα να ζητάω αυτό που θέλω.
Να διεκδικώ. Να μιλάω.
Να μην ντρέπομαι για τα συναισθήματά μου.
Να σταματήσω να απολογούμαι για την ύπαρξή μου.
Και τότε έγινε κάτι παράξενο και όμορφο:
Εκεί που κάποτε είχα πληγές, άρχισαν να φυτρώνουν κομμάτια μου που είχα ξεχάσει.
Ανακάλυψα πράγματα που αγαπάω.
Ξεκίνησα να κάνω όνειρα.
Έμαθα να με φροντίζω.
Και οι άνθρωποι γύρω μου άλλαξαν κι αυτοί — σαν να καθάρισε ο αέρας και μπήκαν στη ζωή μου αυτοί που πραγματικά μου αξίζουν.
Η γαλήνη που έχω στο μυαλό μου τώρα,
η ησυχία,
είναι το μεγαλύτερο δώρο που έχω κάνει ποτέ στον εαυτό μου.
Έχω γεννηθεί ξανά.
Και αυτή τη φορά δεν φοβάμαι.
Δεν ζητάω άδεια για να υπάρχω.
Στέκομαι σταθερά, με μια δύναμη ήρεμη,
με ένα βλέμμα καθαρό,
που λέει:
“Ναι, τα πέρασα όλα αυτά. Αλλά κοίτα με. Είμαι ακόμα εδώ.”
Και ξέρω πως αν διαβάζεις αυτό το κείμενο,
ίσως ακόμα ψάχνεις το φως.
Ίσως νομίζεις ότι χάθηκε.
Αλλά δεν χάθηκε.
Απλώς χρειάζεται χρόνο.
Υπομονή.
Και απόφαση.
Μια μέρα, χωρίς καν να το καταλάβεις,
θα περπατάς και θα νιώθεις ελαφριά.
Θα ανασαίνεις ήρεμα.
Και το σώμα σου δεν θα είναι πια σε επιφυλακή.
Εκείνη τη μέρα θα καταλάβεις πως ό,τι σε πονάει
δεν σε ορίζει πια.
Με πίστη, αλήθεια και σεβασμό,
Ένα από τα κορίτσια που κατάφεραν να φύγουν.
Υ.Γ. : «Δεν είμαι διαφορετική από εσένα. Απλώς τα κατάφερα. Και μπορείς κι εσύ.»
Γ.Κ.
