Ο θυμός

Ο θυμός είναι συνήθως το πρώτο συναίσθημα που εμφανίζεται.
Έρχεται πριν προλάβεις να καταλάβεις τι πραγματικά συμβαίνει μέσα σου.

Θυμώνεις με όλους.
Με τον θύτη.
Με το περιβάλλον του.
Με το δικό σου περιβάλλον που δεν είδε, δεν άκουσε, δεν προστάτεψε, δεν ένιωσε.

Αλλά αν είμαι ειλικρινής, ο πιο βαρύς θυμός δεν ήταν ποτέ για τους άλλους.
Ήταν για μένα.

Θυμός με τον εαυτό μου που τα έζησε όλα αυτά.
Που έμεινε.
Που άντεξε.
Που σιώπησε.
Που επέτρεψε — ή έτσι νόμιζα.

Στην πραγματικότητα όμως δεν ήμουν απλώς θυμωμένη.
Πονούσα.
Πονούσα πολύ.

Ο θυμός δεν γεννήθηκε μόνος του.
Ήταν παιδί της λύπης.
Της απώλειας.
Του τραύματος.
Της βαθιάς θλίψης για όσα έγιναν και για όσα δεν έγιναν ποτέ.

Για καιρό πίστευα πως ο θυμός ήταν η κινητήριος δύναμή μου.

Ότι με κράτησε όρθια.

Ότι με έσπρωξε να φύγω, να αντέξω, να συνεχίσω.

Την αλήθεια όμως την κατάλαβα αφού έφυγα: ο θυμός μου ήταν στραμμένος προς εμένα, γεμάτος πόνο και σκοτάδι.

Ο θυμός μοιάζει με δύναμη, αλλά δεν είναι.
Είναι σαν να τρέχεις ανεξέλεγκτα, χωρίς φρένα.
Χωρίς κατεύθυνση.
Χωρίς ανάσα.

Και ταυτόχρονα μοιάζει με μια βαριά, κακιά άγκυρα.
Σε κρατά ακινητοποιημένη.
Δεμένη στο ίδιο παρελθόν.
Στην ίδια ιστορία.

Δεν σε αφήνει να πας μπροστά.
Ούτε πίσω.
Μόνο να μένεις.

Στο πρώτο μου κείμενο δεν μίλησα για τον θυμό.
Όχι γιατί τον ξέχασα.
Αλλά γιατί τότε δεν τον θεώρησα χρήσιμο.
Ίσως επειδή τον είχα γιατρέψει σε μεγάλο βαθμό.
Ίσως όχι τελείως.

Σήμερα όμως ξέρω πως αξίζει να ειπωθεί.

Αν νιώθεις θυμό, δεν είσαι λάθος.
Δεν είσαι υπερβολική.
Δεν είσαι αχάριστη για την επιβίωσή σου.

Είσαι πληγωμένη.

Και ο θυμός σου προσπαθεί να σου πει κάτι:
ότι πόνεσες.
ότι παραβιάστηκες.
ότι κάτι μέσα σου ζητά δικαιοσύνη — όχι εκδίκηση.

Τον θυμό δεν χρειάζεται να τον φοβηθείς.
Ούτε να τον αφήσεις να σε κυβερνήσει.
Χρειάζεται να τον ακούσεις.
Και μετά, σιγά σιγά, να τον κατευνάσεις.

Όχι με βία.
Αλλά με κατανόηση.
Με αλήθεια.
Με φροντίδα.

Γιατί όταν η λύπη ακουστεί,
ο θυμός ησυχάζει.

Και τότε μένει χώρος για κάτι άλλο:
για ηρεμία.
για όρια.
για μια ζωή που δεν ορίζεται πια από όσα σε πλήγωσαν.

Αν βρίσκεσαι ακόμα εκεί, να θυμάσαι:
είναι φυσιολογικό αυτό που νιώθεις.
Και δεν θα κρατήσει για πάντα.

 

 

Με πίστη, αλήθεια και σεβασμό,
Ένα από τα κορίτσια που κατάφεραν να φύγουν.

 

Υ.Γ. Άφησε τα δάκρυά σου να κυλήσουν, τη φωνή σου να ακουστεί.

Άσε αυτά τα συναισθήματα να εξελιχθούν· μην προσπαθείς να τα καλύψεις, μην προσποιείσαι ότι δεν είναι εκεί.

Μόνο έτσι θα έρθει η επούλωση και, κάποια στιγμή, κι εσύ — αλλά κι εγώ — ίσως φτάσουμε στην απόλυτη ίαση.

 Γ.Κ