Η ψυχολογία της Ελληνίδας μάνας
Αγάπη χωρίς όρια ή βάρος που περνά από γενιά σε γενιά;
Η Ελληνίδα μάνα είναι σχεδόν ένας πολιτισμικός ρόλος από μόνη της.
Αγαπά δυνατά, ανησυχεί συνεχώς, δίνει χωρίς να μετρά και συχνά ξεχνά τον εαυτό της για χάρη όλων των άλλων.
Μεγάλωσε μέσα σε μια κοινωνία που της έμαθε ότι η καλή μάνα αντέχει, σιωπά, θυσιάζεται.
Και κάπως έτσι, η αγάπη της — ενώ ξεκινά καθαρή — πολλές φορές γίνεται αγωνία, έλεγχος ή ενοχή.
Η μάνα-ραντάρ που “τα ξέρει όλα”
Είναι εκείνη που καταλαβαίνει πριν μιλήσεις. Που νιώθει πριν εξηγήσεις.
Αυτό δημιουργεί ασφάλεια, αλλά ταυτόχρονα δυσκολεύει το παιδί να αναπτύξει αυτονομία και εμπιστοσύνη στο ένστικτό του.
Όταν η αγάπη γίνεται πανικός
Η φροντίδα μετατρέπεται σε υπερένταση.
Το “πρόσεχε” γίνεται μόνιμο άγχος και το παιδί μαθαίνει ότι ο κόσμος είναι επικίνδυνος και εκείνο ευάλωτο.
Η ενοχή ως τρόπος επικοινωνίας
«Για σένα τα έκανα όλα».
Μια φράση που δεν λέγεται πάντα δυνατά, αλλά αιωρείται.
Η ενοχή δεν χτίζει δεσμό — δημιουργεί εξάρτηση.
Υπερπροστασία: όταν η φροντίδα πνίγει
Η πρόθεση είναι καλή. Το αποτέλεσμα όχι πάντα.
Το παιδί δεν μαθαίνει να πέφτει, να δοκιμάζει, να αποτυγχάνει. Και χωρίς αυτά, δεν μαθαίνει να μεγαλώνει.
Η μάνα ως απάντηση σε όλα
Συμβουλές για κάθε πρόβλημα, λύσεις πριν καν υπάρξει δυσκολία.
Όμως το παιδί χρειάζεται χώρο να ψάξει — όχι μόνο κάποιον να του δείξει τον δρόμο.
Τελικά, είναι η Ελληνίδα μάνα κακή επιρροή;
Όχι.
Είναι προϊόν μιας κοινωνίας που της ζήτησε τα πάντα και της έδωσε λίγα πίσω.
Η επίγνωση δεν έρχεται για να κατηγορήσει, αλλά για να ελευθερώσει:
και τη μάνα
και το παιδί.
Γιατί η αγάπη δεν χρειάζεται έλεγχο για να είναι δυνατή.
Χρειάζεται χώρο για να αναπνεύσει.
